Galeria  
  Grono  
 
O SZKOLE

Zespół  Szkół Nr 109 mieści się w budynku Szpitala Rehabilitacyjnego Dla Dzieci w Poznaniu / Kiekrzu. Pacjenci szpitala są uczniami zespołu szkół. W skład zespołu wchodzą szkoła podstawowa, gimnazjum, liceum. Uczą się w nim dzieci niepełnosprawne ruchowo w normie intelektualnej, z niepełnosprawnością intelektualną a także z niepełnosprawnościami sprzężonymi.
Jeżeli w szpitalu przebywają dzieci w wieku przedszkolnym, w szkole podstawowej tworzy się oddział klasy „O” oraz oddziały przedszkolne. 

Zajęcia lekcyjne odbywają się w godzinach popołudniowych od 13.50 do 20.20

W szkole przeprowadzane są testy kompetencji na zakończenie szkoły podstawowej oraz testy gimnazjalne.

Dzieci uczą się języka angielskiego, niemieckiego, francuskiego, hiszpańskiego i rosyjskiego.

W zespole szkół działa zespół pozalekcyjny zajęć wychowawczych. Zajęcia te prowadzone są świetlicach, grupach 8 – 12 osobowych, przez cały rok szkolny, a także w ferie zimowe i letnie. W trakcie zajęć dzieci przygotowują się do lekcji, odrabiają zadania domowe.

W szkole prowadzone są przez pedagoga i psychologa zajęcia kompensacyjno – terapeutyczne.

Placówka dysponuje nowocześnie wyposażonym gabinetem logopedycznym, w którym prowadzona jest między innymi terapia dźwiękiem, czyli Metoda Tomatisa, oparta na stymulacji audio-psycho-lingwistycznej.

Na terenie szkoły znajdują się 2 nowocześnie wyposażone sale komputerowe, biblioteka oraz sala kinowa.

Dzieci mogą uczestniczyć w licznych kółkach zainteresowań: muzycznym, plastycznym, filozoficznym, informatycznym oraz w zbiórkach harcerskich.

Szkoła prowadzi działalność artystyczną. Dzieci biorą udział w zajęciach arteterapeutycznych, spektaklach teatralnych, muzykoterapii, heppeningach.

Uczniowie reprezentują szkołę w licznych konkursach i zawodach.

Szkoła utrzymuje stały kontakt z wieloma organizacjami społecznymi.

Otaczający budynek szkoły i szpitala park umożliwia organizowanie zajęć w plenerze. Na jego terenie znajdują się alejki spacerowe, plac zabaw, boiska do siatkówki, koszykówki, miejsce do grillowania.

Pracownikami zespołu szkół są, nauczyciele i wychowawcy, z których każdy posiada kilka ukończonych kierunków studiów i pracuje nowoczesnymi metodami.

 

METODA TOMATISA W NASZEJ SZKOLE

Nasza szkoła posiada specjalistyczny sprzęt do diagnozowania i prowadzenia
terapii Metodą Tomatisa. Aparaturę obsługuje wykwalifikowana i doświadczona kadra, zajęcia odbywają się w bogato wyposażonym w pomoce dydaktyczne gabinecie.

Metoda Tomatisa - doniesienia z praktyki
W Zespole Szkół Nr 109 w ciągu roku szkolnego przebywają uczniowie z różnymi rodzajami niepełnosprawności i zaburzeniami. Większość z nich potrzebuje specjalnej pomocy i dlatego obok metod tradycyjnych stosowana jest terapia przez sztukę, arteterapia i nowatorska Metoda Tomatisa.
Terapia słuchowa A. Tomatisa to jedna z najbardziej zaawansowanych metod pobudzania i wyzwalania potencjału człowieka, oraz diagnozowania problemów jego psychiki i ciała. Nawet słuch absolutny nie daje umiejętności dobrego słuchania. Francuski otolaryngolog A.Tomatis rozróżnił dwie funkcje ucha: słyszenie i słuchanie. Słyszenie jest czynnością bierną, po prostu aparat słuchowy odbiera dźwięki z otoczenia. Słuchanie jest bardziej skomplikowaną czynnością - wymaga zaangażowania, świadomości i woli. Dojrzałe słuchanie jest warunkiem skutecznej komunikacji z innymi osobami i z samym sobą, oznacza obiektywną percepcję rzeczywistości. W przypadku dziecka trudności ze słuchaniem skutkują:
- zaburzeniami koncentracji,
- kłopotami z czytaniem, z pisaniem (dysleksja, dysgrafia),
- nadwrażliwością na dźwięki,
- obniżeniem jakości uczenia się,
- brakiem zdolności językowych,
- słabą koordynacją ruchową,
- wycofaniem, nieśmiałością, nadwrażliwością emocjonalną,
- nieprawidłowymi zachowaniami społecznymi.
Mały pacjent z niedostatkiem uwagi słuchowej postrzegany jest jako niegrzeczny, nieposłuszny, ograniczony w sferze intelektualnej, agresywny. Sposobem na poprawienie deficytu słuchowego może być metoda zwana „treningiem uwagi słuchowej” lub inaczej „treningiem audio - psycho - lingwistycznym”.
Terapia polega na słuchaniu odpowiednio przygotowanego materiału dźwiękowego pochodzącego z „elektronicznego ucha” (idealnego modelu ludzkiego ucha), przez specjalne słuchawki, w których materiał dźwiękowy podawany jest drogą powietrzną i kostną. Materiałem muzycznym do stymulacji są chorały gregoriańskie i muzyka Mozarta ze względu na obecność w niej dużej ilości dźwięków o wysokiej częstotliwości oraz z powodu rytmu zbliżonego do naturalnego rytmu naszego organizmu.
Stymulacja audio - psycho - lingwistyczna (SAPL) przebiega w ściśle określonym rytmie, w ustalonych ramach czasowych. Program stymulacji składa się z trzech sesji oddzielonych 4 - 6 tygodniowymi przerwami. Przerwa jest czasem potrzebnym na dokonanie się zmian będących efektem terapii, oraz na stosowną pracę psychologiczną, logopedyczną i pedagogiczną.
W ZSS Nr 109 przy Szpitalu Rehabilitacyjnym dla Dzieci w Poznaniu trening słuchowy prowadzi się nieprzerwanie od 2005 roku. Terapii poddawane są dzieci z problemami logopedycznymi (dyslalie, niepłynności mowy, jąkanie), po silnych przeżyciach emocjonalnych (przewlekłe choroby, wypadki komunikacyjne, długie hospitalizacje), z problemami szkolnymi (dysleksja, kłopoty z koncentracją, agresja), z nieharmonijnym rozwojem, a także dzieci autystyczne.
Pomimo, że metoda nie powstała jako terapia autyzmu doskonale sprawdziła się też w tej dziedzinie. Korzystając z teorii o wpływie różnych częstotliwości dźwięku na odpowiednie części ciała i umysłu stwierdzono, że np. niskie częstotliwości wpływają na funkcjonowanie ciała, ze szczególnym wskazaniem na zaburzenia ze spektrum autystycznego, a także na koordynację i przetwarzanie sensoryczne. Choć trening słuchowy nie leczy autyzmu może pozytywnie wpłynąć na jakość życia pacjenta. U dzieci autystycznych po terapii zmniejszyła się nadwrażliwość na dźwięki i inne bodźce zmysłowe. W wyniku poprawy stabilizacji funkcji przedsionka ucha środkowego mały pacjent bez bólu i z większą łatwością poddawał się integracji sensorycznej, oraz innym formom terapii. Niemal we wszystkich przypadkach terapia przynosi pozytywne efekty, czego dowodem są opinie rodziców, nauczycieli oraz samych pacjentów. Niekorzystnymi skutkami terapii było pojawienie się choroby lokomocyjnej, łatwe rozpraszanie pod wpływem różnych bodźców, przejściowe zaburzenia płynności mowy, niekiedy nadwrażliwość. Były to jednak skutki marginalne w stosunku do bardzo wielu pozytywnych efektów.
Praca z każdym dzieckiem jest dokumentowana, są to obszerne arkusze obserwacji zachowań, sposobów pracy, zabawy, twórczości i wszelkich reakcji podczas słuchania muzyki. Po każdej sesji rodzice dziecka wypełniają specjalną ankietę, w której informują o zmianach, jakie zaszły w zachowaniu dziecka, i tak u dzieci z ADHD nastąpiło wyciszenie, u pacjentów autystycznych poprawa mowy, pojawiła się chęć nawiązywania kontaktów werbalnych, polepszyła postawa ciała, wzrosła koncentracja, zwiększyła kontrola emocji, poprawne stały się reakcje na polecenia, niektóre z dzieci zaczęły śpiewać. Szczególnie spektakularne rezultaty nastąpiły u dzieci jąkających się, trwała poprawa mowy nastąpiła u nich po trzech sesjach (60 godzinach terapii) i została zauważona nawet przez rówieśników.
Jednorazowe spotkanie z terapeutą trwa dwie godziny. W tym czasie dziecko słucha muzyki przez słuchawki i zajmuje się tym, co sprawia mu przyjemność, może to być malowanie lub rysowanie, lepienie z gliny, masy solnej lub plasteliny, haftowanie, pergamano, budowanie z klocków, wypalanie w drewnie. W gabinecie jest mnóstwo gier planszowych, gier logicznych, układanek, loteryjek, puzzli i od dziecka zależy, czym chce się zajmować. Zajęcia mają na celu nie tylko zagospodarowanie czasu ale także wspomagają indywidualny rozwój dziecka poprzez pobudzanie do kreatywności, spontaniczności i twórczej ekspresji. Ćwiczą pamięć, spostrzeganie, uwagę, refleks, uczą logicznego myślenia. U młodszych lub niesprawnych dzieci działania z tworzywami plastycznymi (np. gliną) są dodatkowo doskonałym ćwiczeniem wzmacniającym pracę rąk i wspomagającym naukę pisania.
Fakt, że terapeuta jest całkowicie do dyspozycji dziecka, służy pomocą, uczy, mobilizuje do gry, bierze udział w zabawie korzystnie wpływa na podniesienie jakości zajęć. Dziecko cieszy to, że dorosły poświęca mu tyle czasu, że jest ono w centrum zainteresowania, że jego osoba jest tu najważniejsza. Pomimo, że podczas terapii dziecko i terapeuta porozumiewają się niewerbalnie, to i taka forma kontaktu daje prowadzącemu możliwość dokonania wielu spostrzeżeń. Sześćdziesiąt wspólnie spędzonych godzin, to bardzo wiele czasu na poznanie dziecka, zauważenie jego mocnych i słabszych stron, na ocenę jego możliwości i umiejętności, na obserwację zachowań. Po terapii często okazuje się, że problemy dziecka nie wynikają wyłącznie z niego samego, ale także z jego skomplikowanej sytuacji rodzinnej, środowiskowej, szkolnej i konieczne jest szersze działanie. W takiej sytuacji dziecko i rodzice otrzymują dalsze wskazania od pedagoga i psychologa szkolnego.

Autorkami artykułu są: Pani Grażyna Nowicka i Pani Jolanta Karcz

 

Arteterapia – metoda wzbudzająca aktywność  życiową, uwzględniająca u dzieci i młodzieży potrzebę samorealizacji. Jest  metodą leczenia i rehabilitacji za pomocą sztuki i szeroko pojętych działań poprzez sztukę. Wykorzystywane i realizowane są  

- muzykoterapia czyli działania oparte na wykorzystaniu muzyki do poprawiania samopoczucia , a w konsekwencji do poprawy kondycji psychicznej i fizycznej (muzykoterapia bierna -ćwiczenia relaksacyjne, aktywna-   mobilna rekreacja  muzyczna, taniec integracyjny, choreoterapia), 

-teatroterapia – zabawa w teatr – kształci wyobraźnię, intelekt, emocje, intuicje, myślenie, pamięć i spostrzegawczość. Uczy podejmowania i wykonywania określonych ról na scenie i później w życiu, rozwija wrażliwość artystyczną i estetyczną, w teatroterapii proponujemy pracę metodą dramy – czyli zabawy traktowanej jako cel i środek, poprzez który realizowane są funkcje poznawcze i wychowawcze,

-szeroko pojęte działania plastyczne  - akcje plastyczne, heppeningi i klasyczne techniki plastyczne,

-biblioterapia – pisanie spontanicznych tekstów, scenariuszy przedstawień. bajek, opowiadań,

-interdyscyplinarne działania artystyczne.

 

 
   
Projekt i realizacja CZARNY TULIPAN